Fysiotherapeut, Dierosteopaat of Dierenarts?
In mijn jarenlange carrière als dierosteopaat heb ik heel vaak de bemerking gehoord: ik wist eigenlijk niet goed of ik nu eerst de dierenarts moest bellen of u als osteopaat of een fysiotherapeut.
Laten we trachten om het onderscheid tussen de verschillende beroepen duidelijk te maken. Het ene is namelijk geen verlengstuk van het andere: osteopathie is geen fysiotherapie en ook geen diergeneeskunde. Laten we daarvan uitgaan, ieder heeft zijn eigen benadering en toepassingsgebied.
Fysiotherapie is eigenlijk een oefentherapie waar je met behulp van oefeningen en eventueel electrotoestellen een probleem van de ledematen gaat behandelen. Meestal dus een gelokaliseerd probleem en vaak op aanraden van een dierenarts. In de regel heb je ook een aantal behandelingen nodig om resultaat te hebben.
Diergeneeskunde is eerstelijnsgeneeskunde, vaak voor acute problemen, inwendige problemen, gelokaliseerde mankheidsklachten. Anders uitgedrukt zijn dat vaak objectiveerbare problemen, die met behulp van diagnostische toestellen aan het licht gebracht kunnen worden. Denk aan RX-onderzoeken, echografie, scintigrafie, tegenwoordig ook MRI-scanners, bloedonderzoek, etc…. De klachten vertonen zich ook vaak in één bepaald lidmaat als het over mankheidsklachten gaat en wisselen niet van locatie. Vaak acuut verschijnend en min of meer onregelmatig of kreupel in de bewegingen. Daarnaast het grote gamma van inwendige ziekten en klachten. Dat is het perfecte werkterrein voor de dierenarts: problemen die men objectief kan vaststellen.
Osteopathie is in de oorsprong eigenlijk een preventieve benaderingswijze van het dier. Ideaal is het geschikt om je hond, kat, paard of jezelf te behoeden tegen ongemakken en ziekten. Dus om het levende wezen zo goed mogelijk te laten functioneren. Maar in de praktijk zijn we nog niet altijd in dat stadium, alhoewel dit bij wedstrijdpaarden progressief meer ingang vindt. Men roept onze hulp in buiten de wedstrijden, in rustperiodes, tussen binnen- en buitenseizoen… om ervoor te zorgen dat de dieren zo optimaal mogelijk gaan presteren, te vergelijken met een onderhoudsbeurt voor je wagen (of racefiets…).
In de regel worden we wel nog vaak geconsulteerd als het paard rijtechnisch problemen vertoont, of rugproblemen, of wisselende mankheidsklachten, ondermaats presteren, gedragsveranderingen zoals plots erg zuur reageren op bepaalde handelingen, of gaan stoppen voor een hindernis, plots abnormaal verzet gaan tonen. Dit zijn meestal klachten waar in de eerstelijsgeneeskunde geen oorzakelijke oplossing voor aangereikt wordt.
In de osteopathie wordt geen diagnose gesteld, geen medicatie voorgeschreven, niet geprikt, geen inwendige technieken gebruikt, niet gesedeerd, al deze applicaties zijn voorbehouden aan dierenartsen. Osteopaten begeven zich dus helemaal niet op het terrein van de diergeneeskunde maar werken aanvullend naast de diergeneeskunde.
In ruime zin geldt dit voor de meeste zoogdieren maar we worden meestal ter hulp geroepen voor paarden, honden en/of katten.
Osteopathie kan dus best ingeroepen worden na een consult van de dierenarts om acute problemen uit te sluiten of als de toegepaste behandeling geen resultaat oplevert, een mankheid kan bijvoorbeeld ook uit een rugprobleem voortkomen, zoals ischias of uitstralingspijn bij de mens. Maar dan is men tenminste zeker dat men geen ernstige of gevaarlijke problemen over het hoofd ziet.
Reactie schrijven